Azay-le-Rideau

Do tego małego miasteczka przyjechaliśmy, żeby obejrzeć kolejną „perłę renesansu”, a mianowicie zamek na wodzie – rzece Indre. Jak uważają archeolodzy teren po lewej stronie rzeki był miejscem osadnictwa już za czasów galijsko-rzymskich. Miasteczko na prawym brzegu wyrosło w wiekach średnich przy przeoracie benedyktyńskim oraz zamku. W 2 połowie XII wieku rycerz Ridel (Rideau) wzniósł tu warownię dla obrony ważnego szlaku z Tours do Chinon. W roku 1189 Azay-le-Rideau wpisało się do historii w związku z konfliktem między Henrykiem II angielskim a jego synem Ryszardem, który sprzymierzył się z królem Francji Filipem Augustem. Stary król przegrał i musiał uznać Ryszarda swoim następcą. W roku 1418 miasteczko zostało spalone podczas starć między oddziałami ustępującego do Bourges delfina Karola (późniejszego Karola VII) a burgundzką załogą zamku. Jej dowódca i żołnierze wzięci do niewoli zostali straceni, zaś miasteczko otrzymało niechlubną nazwę Azay-le-Brule (tj. spalone). Zamek pozostawał w ruinie aż do roku 1518, kiedy to podjęto budowę obecnego założenia z inicjatywy skarbnika króla Franciszka I – Gillesa Berthelota. Berthelot uzyskał zgodę monarchy na jego ufortyfikowanie, tłumacząc ją potrzebą ochrony gościńca między Chinon a Tours.

Zamek budowano do roku 1527 kiedy to Berthelot, na wieść o aresztowaniu i egzekucji jego kuzyna Jacquesa de Beaune zawiadującego królewskimi finansami, uciekł z Francji. Król uznał to za przyznanie się do malwersacji i przejął nieukończoną rezydencję, przekazując ją jednemu ze swoich rycerzy. Jej budowę zakończono w 2 poł. XVI wieku i w roku 1619 gościła ona nawet króla Ludwika XIII. Podupadły potem zamek, opuszczony podczas rewolucji odnowiono po restauracji. Fundamenty zamku stoją na bagnistym terenie rozlewisk Indre, co odbija się na jego stanie technicznym. Styl to wczesny renesans pomieszany z późnym XIX-wiecznym romantyzmem, kiedy to zburzono jedną z wież i usunięto cechy obronne, zastępując je elementami bardziej typowymi dla pałacu. Teren pałacu okazał się placem budowlanym pełnym koparek, miejscowego, błota i innych akcesoriów. Całość można polecić fanatykom klatek schodowych, podobnie jak zamek w Blois i Chambord zresztą.

Niedaleko zamku stoi częściowo romański kościół Saint-Symphorien, pierwotnie z VI wieku. W 1 połowie XI stulecia objęli go opieką benedyktyni z opactwa w Cormery, między Tours a Loches (splądrowanego w roku 1562, od „wielkiej rewolucji” w ruinie) i przebudowali, powiększając w XII wieku. Na początku XVI wieku dodano jego drugą nawę w stylu gotyku „płomienistego”, w roku 1603 powstała kaplica południowa. Dawne witraże zostały zniszczone podczas II wojny światowej. Zachowały się fragmenty zdobienia IX-wiecznej fasady z czasów karolińskich, choć dodane później okno spowodowało zniszczenie części figur.

LINKI

PANORAMA 360-STOPNI ZAMEK

GALERIA

Vaux

Z Auxerre wyjechaliśmy malowniczą, spacerową szosą wzdłuż rzeki Yonne, dojeżdżając do Vaux. Wieś należała od VII w. do opactwa św. Juliana w Auxerre. Znajduje się tu, przy skrzyżowaniu dróg romański kościół Saint-Loup, którego portyk pochodzi z XII w., zaś jedna z dwóch naw i prezbiterium z XIII stulecia. Drugą nawę dobudowano w XVI w. Patronem świątyni jest św. Lupus, przy czym Francja dochowała się dwóch świętych tego imienia – jeden z Sens, drugi z Troyes. Ten drugi, któremu przypuszczalnie jest poświęcony kościół pod Auxerre żył na przełomie IV i V wieku i był prawnikiem, który po kilku latach kariery, sprzedał swoje majętności i rozdał pieniądze ubogim, następnie wstąpił do klasztoru w Lerins, którego opat ogłosił że „tak wilk (Lupus) stał się pasterzem”. Zasłynął ze świątobliwości tak, iż, gdy w roku 426 biskup Troyes św. Ursus zmarł, mieszkańcy miasta zapragnęli by Lupus go zastąpił. Ten odmawiał ze skromności i dopiero inni biskupi, w tym św. Germanus, biskup Auxerre, przekonali go do przyjęcia wyboru. Razem z Germanusem został potem wysłani by zwalczać herezję pelagiańską w Brytanii, spotykając po drodze małą pasterkę Genevieve, późniejszą patronkę Paryża.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

VAUX: elewacja północna kościółka / north wall of the church

Według przekazów, gdy w roku 451 armia Attyli przechodziła pod Troyes, biskup ubrany w szaty pontyfikalne wyszedł mu w procesji naprzeciw. Attyla miał wtedy powiedzieć – jestem biczem Bożym, na co Lupus odparł: trzeba szanować wszystko co pochodzi od Boga, pamiętaj jednak by czynić tylko to na co ci pozwala wszechmocna ręka, która cię prowadzi i tobą kieruje. Attyla oszczędził Troyes, a po klęsce pod Chalons zwrócił się do Lupusa o towarzyszenie mu podczas odwrotu nad Ren. Biskup się zgodził, czym naraził się władzom rzymskim, które zmusiły go do udania się na dwa lata na banicję z Troyes. Powrócił jednak i zmarł w Troyes ok. roku 478, w wieku ponad 90 lat. Został kanonizowany w roku 879. W styczniu 1793 r. rewolucjoniści spalili jego relikwie, zachowała się tylko część czaszki. Wracając do Vaux, kościółek był zamknięty, więc pojechaliśmy dalej zielonym bulwarem wzdłuż malowniczej rzeki Yonne.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

VAUX: biforium portyku / part of the porch