La Charite-sur-Loire

Początki miasteczka nad Loarą i jego nazwa wiążą się z powstałymi tu pod koniec VII wieku kościołem Najświętszej Marii Panny oraz klasztorem reguły św. Bazylego. Ponieważ miejscowi mnisi parali się dobroczynnością, m.in. pomagając podróżnym przeprawić się przez rzekę, miejscowość, która później rozwinęła się przy klasztorze otrzymała wdzięczne miano Charite. W VIII w. osadę dwukrotnie dotknęły najazdy z południa. W połowie XI wieku miejscowy klasztor stał się pierwszym kluniackim przeoratem, a benedyktyni wznieśli w Charite w 2 połowie tegoż stulecia dwa kościoły. Z pierwszego z nich – św. Wawrzyńca pozostały jedynie nikłe resztki, odkryte w roku 1975.

Kolegiata Notre-Dame. Drugi z kościołów – bazylika św. Krzyża i Notre Dame, konsekrowany w roku 1107 przez papieża Paschalisa II, jest typową budowlą romańską. Wzorowany był na największym europejskim założeniu ówczesnej epoki – nieistniejącej już, dzięki wielkiej rewolucji francuskiej, bazylice w Cluny (dlatego m.in. zahaczyliśmy o Charite, nie udało nam się natomiast dotrzeć do Paray le Monial). Przy czym, jak się zaznacza, kościół w La-Charite-sur-Loire był oparty na drugiej bazylice kluniackiej, choć posiadał sklepienia – novum z końca XI stulecia. Był wprawdzie mniejszy od trzeciego kościoła kluniackiego, ale w kategorii wielkości benedyktyńskich założeń romańskich zajmował drugie po nim miejsce.

Do czasów obecnych zachowała się jedynie część kościoła, który sięgał kiedyś do wieży dzwonniczej i wolnostojącej dziś bramy, a mianowicie prezbiterium z absydą, niewielki transept i część nawy. Posiadają one cechy romańskie oraz gotyckie (absyda została przebudowana w 1 połowie XII wieku). W lipcu roku 1559 kościół w znacznej części spłonął, podobnie przyległe budynki klasztorne. Wypadek ów nastąpił tuż przed wybuchem rebelii hugenockich, której przedsmakiem był spisek z Amboise roku 1560. Podczas tych wojen Charite, dotychczas miasto benedyktynów, stanowiło bazę protestancką i jedno z miast przyznanych hugenotom traktatem z Saint-Germain (1570) jako „rękojmia” jego zachowania. Wobec powyższego kościoła po pożarze nie odbudowano, zaś mnisi na pewien czas musieli opuścić miasto. Było ono oblegane w roku 1577, a spokój wrócił tu dopiero po koronacji Henryka IV Burbona i edykcie nantejskim. Klasztor został odbudowany pod koniec XVII w. za przeoratu Jacquesa Nicholasa Colberta. Wcześniej dokonano jedynie prowizorycznych napraw, gdyż miejscowy przeor znalazł się w konflikcie z bratem kardynała Richelieu, zakończonym dopiero po śmierci potężnego kardynała. W XVIII w. nastąpiła dalsza rozbudowa kompleksu. Mnisi zostali z niego wyrzuceni ostatecznie w roku 1791, podczas rewolucji. Ta zamierzyła zespół klasztorny zamienić w fabrykę dział i uzbrojenia. Już po restauracji planowano podupadły kościół i dawny klasztor… wyburzyć pod budowę drogi (układ uliczek w La Charite jest ciasny i dość pogmatwany), wskutek protestów ocalały jednak w obecnym kształcie. Dziś oglądając kościół, a właściwie jego pozostałości, musimy wziąć poprawkę pod powyższe burzliwe dzieje: jeden z tympanonów dawnej zachodniej fasady przedstawiający Przemienienie na górze Tabor znajdziemy w południowej części transeptu, inny, przedstawiający sceny z życia Najświętszej Marii Panny: Zwiastowanie, Nawiedzenie, Pokłon pasterzy i Wniebowzięcie pozostał w dawno zamurowanych drzwiach oderwanej od korpusu dzwonnicy.

Ruiny umocnień miejskich. W La Charite znajdziemy również pozostałości obwarowań miejskich. Mury obronne wzniesiono w XI-XII wieku z inicjatywy króla Filipa Augusta. Zostały one częściowo zburzone podczas wojny stuletniej, kiedy to w roku 1365 szturmowały je wojska króla Francji Karola V w sojuszu z Burgundczykami przeciwko sprzymierzonym wówczas z Anglikami Nawarczykom. Odbudowane, w roku 1429 odparły próbę zdobycia miasta przez wojska Joanny d’Arc. Z ciekawszych epizodów nowszych dziejów miasta można wymienić przejęcie 19 czerwca 1940 przez wkraczających do Charite Niemców pozostawionych tu przez wycofujących się przeciwników tajnych dokumentów sztabu francuskiego. Natomiast, w roku 1986 5-tysięczne dziś miasteczko dotknęło tornado, zrywając dachy domów.

Reszta miasteczka. Warto również przejść się na oddaloną od kościoła o około 200 metrów, szeroką tu Loarę. W roku 1520 miejscowy przeor Jean de la Magdaleine zorganizował budowę okazałego, kamiennego mostu na rzece, który po przebudowie w XVIII stuleciu stoi do dziś. Zaparkować w miasteczku można za darmo np. przy linii dawnego XIV-wiecznego bastionu, który obronił się przed Joanną d’Arc, ok. 200 metrów od kościoła (rue du Clos).

LINKI

KOŚCIÓŁ NOTRE DAME W MAPPINGGOTHIC.ORG

ZDJĘCIA KOŚCIOŁA

GALERIA

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s