Avallon

Stary Avallon przysiadł przy szlakach tranzytowych, na wysokiej, stromej skarpie nad rzeką Cousin, wzmocnionej szeregiem murów. Na szczyt owego wzgórza prowadzą zakosami stare drogi – na jedną z nich trafiliśmy całkiem przypadkiem, parkując samochód na placyku u pd. wsch. podnóży kolegiaty. Obronne miejsce było zasiedlone już za czasów rzymskich – w kościele św. Marcina znajdziemy antyczne kolumny z jakiejś zapomnianej świątyni. Rzymska forteca jaka tu się znajdowała była przed chrystianizacją Cesarstwa miejscem śmierci za wiarę, dlatego też nazwano ją potem Montmartre. Nazwa Avallon (pierwotnie Aballo, od celtyckiego „jabłka”, przypuszczalnie terenu sadów) kojarzy się z podaniami arturiańskimi, które mają pewne zaczepienie historyczne – w 2 połowie V wieku brytyjski władca Riothamus w służbie rzymskiej prowadził w okolicy Avallonu właśnie walki z Gotami i został pokonany.

W VII wieku istniał tu zamek zwany Castrum Cabalonem. W roku 731 dotarł do miasta najazd muzułmańskich Saracenów, zaś w roku 843 – pogańskich Normanów. Po podziale monarchii karolińskiej i podbojach księcia Gisleberta w latach 30-tych X wieku Avallon wszedł w obręb księstwa Burgundii. Miasto już wówczas posiadało obwarowania. W roku 1005, podczas wojen między Burgundią a królem Francji Robertem Pobożnym, zostało przez wojska tego ostatniego zdobyte i zniszczone. Wkrótce jednak mury odbudowano. W pełnym średniowieczu miasto dzieliło się na część książęcą, zakonną (opactwo Saint-Martin) oraz związaną z kanonią diecezji Autun (kolegiatą). Podczas wojny stuletniej, w roku 1359 wojska króla Anglii Edwarda III splądrowały miasto. Fortyfikacje odbudowano na początku XV wieku, ale Avallon znalazł się ponownie w ogniu wojny tuż po koronacji Karola VII. W roku 1433 najemnicy na służbie króla Francji wzięli miasto z zaskoczenia. Po ponad miesięcznym krwawym oblężeniu zostało ono odzyskane przez księcia Filipa burgundzkiego. Kolejna odbudowa miasta i murów trwała 20 lat, zamknięto ją postawieniem istniejącej do dziś wieży zegarowej w najwyższym punkcie miasta. Z tego okresu pochodzą też baszty na pn. wsch. od kolegiaty. Po śmierci Karola Śmiałego Avallon przeszedł pod władanie królów Francji. Nie uniknął klęsk pod koniec XVI wieku, kiedy to miasto ponownie ucierpiało wskutek starć ligi katolickiej z hugenotami, zarazy oraz burz, które uszkodziło dzwonnicę kolegiaty. Rewolucja francuska obeszła się z Avallonem w sposób typowy – spalono kościół Saint-Julien (na jego miejscu znajduje się plac św. Juliana), a pozostałe, w tym kolegiatę sprofanowano, niszcząc m.in. część rzeźb.

Sama kolegiata św. Łazarza (do XIV wieku pod wezwaniem Notre-Dame) to XI/XII-wieczny styl romański reprezentowany m.in. przez efektowne portale wejściowe. Kolegiatę wzniesiono w formie typowej starochrześcijańskiej bazyliki bez transeptu. Powstała na miejscu prastarego kościoła z początków V wieku, którego mury zachowały się w krypcie pod prezbiterium, przy szlaku pielgrzymim do Santiago de Compostela. Została konsekrowana w roku 1106 przez papieża Paschalisa II (z tego okresu pochodzi absyda). Nawy kościoła powstały w połowie XII stulecia, zaś wspomniane portale fasady zachodniej kolegiata otrzymała w 2 połowie tego wieku pod zarządem benedyktynów z Cluny. Co ciekawe, fasadę tę poprowadzono nietypowo – nie jest bowiem prostopadła do osi nawy głównej. Dzwonnica kolegiaty, jak wspomniano uszkodzona przez pożary oraz wichurę, zawaliła się podczas kolejnej burzy w roku 1633 i została odbudowana w roku 1670 z dodaniem krzyża w miejsce dawnego portalu wejściowego. Kościół został poddany renowacji w XIX w. przez Viollet-le-Duca. Do wnętrza wchodzi się po stopniach w dół.

Na wyposażeniu znajdują się m.in. dawne stalle kanoników (w kaplicy bocznej na prawo od prezbiterium ozdobionej barokowymi, XVIII-wiecznymi dekoracjami), XIV-wieczna figura św. Michała Archanioła (w nawie bocznej południowej) oraz św. Annę z Najświętszą Marią Panną (XV w.). W pobliżu stoi XV-wieczna, 50-metrowej wysokości wieża zegarowa w towarzystwie XV-wiecznego budynku (na pn. od bramy) oraz XVII-wieczny dawny klasztor wypędzonych podczas rewolucji urszulanek, a także pozostałości XV-wiecznego kościoła parafialnego św. Piotra, zniszczonego podczas rewolucji. Imponujące są wspomniane mury miejskie, częściowo rozebrane w XVIII stuleciu, pionowo niemal opadające w dolinę rzeczną położoną ponad 100 metrów niżej. Jak się okazało do miasta weszliśmy przez bastion tzw. Małej Bramy z końca XVI w. (na południe od kolegiaty) W północnej części miasta znajduje się kościół św. Marcina z połowy XVII w.

LINKI

KOLEGIATA W MAPPINGGOTHIC.ORG

PANORAMA WNĘTRZA KOLEGIATY

GALERIA

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s