Stanisław Kostka z Saint-Wandrille

W roku 1778 mieszkający w Anglii, zamożny finansista pochodzenia irlandzkiego, Fitzgeorge Richard Stacpoole postanowił wrócić do wiary katolickiej ojców. W roku 1817 wyjechał do Francji, gdzie za pomoc francuskim arystokratom podczas rewolucji, Ludwik XVIII nadał mu tytuł earla Stacpoole. Jego syn Richard był niezwykle hojny dla Kościoła, przekazując m.in. datki na odbudowę rzymskich bazylik i w roku 1826 otrzymał od papieża Leona XII tytuł markiza, zaś w roku 1831 tytuł książęcy. Po rewolucji lipcowej we Francji Ryszard wyjechał do Rzymu, a potem do Anglii, gdzie zmarł w roku 1848. Jego młodszy syn Jerzy Stanisław (George Maria Stanislas Kostka), w roku 1878 po bezdzietnej śmierci swojego brata Ryszarda, odziedziczył majątek i tytuł. Urodził się w roku 1829 w Paryżu i został ochrzczony w Rzymie. Posługiwał się imieniem Stanislas, nadanym mu na chrzcie od świętego patrona – Stanisława Kostki. Nauki pobierał w Anglii, potem, mając 17 lat służył jako żołnierz armii cesarskiej. Podczas tzw. wiosny ludów pojawił się w opanowanym przez rewolucjonistów w Rzymie, skąd jako posłaniec miał udać się do Gaety, gdzie przebywał na wygnaniu papież Pius IX. Aresztowano go przez rząd rewolucyjny i nawet osadzono w zamku św. Anioła. Za swoje ówczesne zasługi otrzymał szereg odznaczeń z rąk papieży, m.in. w roku 1867 został papieskim szambelanem.

W wieku 30 lat, w roku 1859 Stanislas Stackpoole poślubił Marię Dunn i już w roku następnym w Paryżu urodził mu się syn George, a w roku 1867 córka Josephine. W roku 1863 odwiedził wraz z żoną ruiny opactwa Saint-Wandrille. Postanowili je nabyć, co nastąpiło w dwóch transakcjach w sierpniu i wrześniu tego roku. Podjął następnie prace w celu odbudowy zrujnowanych budynków. Przebywał tu czasowo, mieszkając z żoną i dziećmi w Paryżu i Londynie, a także będąc na otwarciu Soboru Watykańskiego w roku 1869. W tym samym roku odbył z konwertytą markizem Bute oraz Algernonem Stanley – pastorem anglikańskim, późniejszym duchownym i biskupem Kościoła, pielgrzymkę do Jerozolimy. W 1870, podczas wojny francusko-pruskiej do Saint-Wandrille wkroczyły wojska nieprzyjacielskie. Po powrocie do Saint-Wandrille w roku 1871 Stanislas złożył tam ziemię z Ziemi Świętej w ramach symbolicznego Grobu Świętego. Na wiosnę roku 1872, podczas pobytu w Neapolu żona markiza zachorowała na gorączkę i pod koniec kwietnia zmarła w Rzymie. Stanislas postanowił wtedy oddać się dziełu Bożemu. Poświęcił się dalszym pracom w Saint-Wandrille, odbudowując klasztor, choć jeszcze częściej bywał w Rzymie. W Wielką Sobotę roku 1875 przyjął w Rzymie święcenia subdiakonatu i diakonatu, zaś w Wigilię Bożego Narodzenia tego roku święcenia kapłańskie. Jako dziękczynienie za swoje kapłaństwo w roku 1879 przeprowadził budowę w miejscowym kościele św. Michała kaplicy poświęconej Najświętszemu Sercu Jezusa, odtworzył również romańskie prezbiterium.

Stanislas otrzymał godność prałata, a ponieważ po święceniach przebywał głównie w Rzymie, w roku 1889 przekazał dobra w Saint-Wandrille swojej córce. W grudniu 1893 roku zbyła ona odbudowany przez ojca klasztor w Saint-Wandrille benedyktynom z Solesmes, których zaprosił do Normandii arcybiskup Rouen. Stanislas Stacpoole zrzekł się zastrzeżonego w akcie z 1889 roku prawa dożywocia, zatrzymując do używania za zapłatą czynszu pomieszczenia w zachodniej części klasztoru. W lutym następnego roku Stanislas Stacpoole powitał pierwszą grupę mnichów, zapewniając im wikt przez pierwsze tygodnie oraz przekazując sprzęty liturgiczne. Wyposażył ich także w relikwie i relikwiarze przywiezione z Rzymu. Zmarł 16 marca roku 1896 w Wiecznym Mieście, 26 marca benedyktyni z Saint-Wandrille odprawili za jego duszę uroczystą Mszę żałobną.

 

(wykorzystano m.in. informacje ze strony http://www.st-wandrille.com oraz http://www.sacredheartbattersea.co.uk/church-history/countess-stacpoole/)

Opactwo St. Wandrille

Godło Stanislasa Kostki Stackpoole’a – pelikan karmiący swe dzieci na murze opactwa St. Wandrille; motto arystokraty brzmiało – „I die for those I love” (umieram za tych, których kocham), a pelikan jest motywem powszechnie występującym w symbolice chrześcijańskiej jako ptak, który, wedle tradycji, karmił swoje dzieci własną krwią (por. np. szósta strofa hymnu „Adoro te, devote” św. Tomasza z Akwinu)

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s