Semur-en-Auxois

Zatrzymaliśmy się na zachód od miasteczka by podziwiać widok ogólny ze wzgórza zwanego Belwederem (przy rondzie wjazdowym). Liczące ok. 4 tys. mieszkańców Semur rzeczywiście wygląda stąd jak zatrzymany w czasie, warowny gród na granitowym wzniesieniu, nad okalającą go od południowego zachodu rzeką Armançon. Pierwsze wzmianki o osadzie pochodzą z roku 606, z dokumentu fundacyjnego opactwa Flavigny-sur-Ozerain. W pełnym średniowieczu wchodziło w skład księstwa Burgundii, i istniał tu warowny zamek. To właśnie władca tej dziedziny książę Filip II Śmiały w 2 poł. XIV stulecia, podczas wojny stuletniej postanowił wznieść mury obronne z okazałymi, zachowanymi do dziś basztami. Burgundia – sojusznik królów Anglii podczas powyższej wojny ucierpiała wraz z klęską pretendentów z Londynu do tronu Francji. W roku 1478 wojska króla Ludwika XI zdobyły Semur.

W 2 poł XVI wieku Semur znalazło się w obszarze wojen z hugenotami. W roku 1602 rozebrano na rozkaz króla Henryka IV Bourbona miejscowy zamek, pozostawiając jego tzw. Złotą Wieżę (zwaną tak, bo jej szczyt był ongiś pozłacany), nazywaną dziś Donżonem. Miasto stopniowo traciło na znaczeniu, dzięki czemu zachowało urok dawno minionej epoki. Prowadzi do niego kilka malowniczych mostów – główny z nich Pont Joly wyprowadza wprost na linię dawnego zamku i Złotą Wieżę z charakterystycznym pęknięciem.

W centrum, do którego prowadzą wąskie uliczki z zabytkowymi domami stoi gotycka kolegiata Notre-Dame, pierwotnie z 1 połowy XIII wieku, w miejscu XI-wiecznej romańskiej bazyliki. Kościół przebudowano (sklepienie nawy) i rozbudowano w XIV stuleciu (powiększenie nawy o trzy przęsła). Z XV wieku pochodzą trzy pokancerowane przez rewolucyjnych ikonoklastów portale portyku wejściowego. Mimo dewastacji przez hugenotów w 2 połowie XVI wieku oraz na etapie wielkiej rewolucji francuskiej na szczęście zachował się piękny, XIII-wieczny tympanon północnej części transeptu przedstawiający żywot św. Tomasza, w tym jego legendarną podróż apostolską do Indii. Po zniszczeniach rewolucji francuskiej odrestaurował go w XIX wieku Viollet-le-Duc (który odnawiał również m.in. bazylikę w Vezelay). Kościół posiada trzy wieże – dwie fasady zachodniej i jedną, ośmioboczną, dzwonniczą – przy transepcie.

Wewnątrz kolegiaty zwracają uwagę eleganckie triforia i znaczna wysokość sklepienia, zwłaszcza w relacji do szerokości głównej nawy. W rezultacie jest wyjątkowo „strzeliście” (niestety sklepienie się „sypie”, o czym świadczą podwieszone na skrzyżowaniu nawy głównej i transeptu sieci). Przy prezbiterium znajdują się trzy kaplice – w jednej z nich zabytkowa rzeźba patronki kościoła – Najświętszej Marii Panny, kaplice boczne usytuowane są również przy nawie bocznej północnej. Wokół kolegiaty zgromadziło się sporo ciekawej zabudowy, warto również zwrócić uwagę na położone na obrzeżach: Bramę Sauvigny z XV w. oraz cztery wieże dawnego zamku, z których największa, wspomniana Orle d’Or sięga 44 metrów wysokości, a mury jej podstawy mają aż 5 metrów grubości.

LINKI

PANORAMA WNĘTRZA KOLEGIATY

GALERIA

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s